Blues before Sunrise

Και κάποτε επιστρέφουν οι στιγμές 

που γίνεται ανάγκη το σκοτάδι
Που ό,τι σώζει είναι κατάρτια παλιά που άντεξαν σ΄ αλλοτινές φουρτούνες
Σύννεφα γκρίζα στην κάφτρα ενός τσιγάρου -κάλπικες υποσχέσεις μιας λυτρωτικής βροχής-,
μία φωτιά που σιγοκαίει καθάρια σ΄ένα θολό, φτηνό ποτήρι
και πάντα -μα πάντα-
κάποιο μπλουζ.
Βραχνάδα μπλε μιας νοσταλγίας
από καυτά απομεσήμερα σιωπής,
μελαγχολικές ουτοπίες
και από νύχτες ρημαγμένες

Ως να χαράξει ξανά.
Κι ώσπου το φως να δείξει κάποτε
πως τα Γιουκάλια κι οι Ιθάκες μας
Δεν είναι τόπος για να φτάσουμε.
Μα τρόπος είναι.
Τρόπος καινούριος να ταξιδέψουμε
όση ζωή αταξίδευτη μας μένει.

John Lee Hooker και  Blues before Sunrise  
για Καλή μας νύχτα..