15 Μαΐ 2016

Εξιστορώντας..


‘’Να μιλάει ο άνθρωπος πρέπει ’’  έλεγε καθισμένη στην άκρη του παραθύρου, εκεί που ο άνεμος της νύχτας έφερνε τη μυρουδιά του σκοταδιού ‘’να μιλάει, μην ακούει που λένε για χρυσό τη σιωπή’’ ξανάλεγε
και κάρφωνε το βλέμμα ψηλά στ΄ αστέρια, νεύοντας,
σαν που άκουγε τις φωνές τους να ιστορούν τα παλιά και τα αύριο, τα σφραγισμένα παρελθόντα και τα αζωγράφιστα μελλούμενα.

Και χαμογέλαγε -λιγάκι θλιμμένα είναι η αλήθεια-
γιατί το κρύο είχε φωλιάσει πια για τα καλά στα σωθικά της.

‘’Να μιλάει ο άνθρωπος πρέπει’’ επαναλάμβανε σιγανά μα επίμονα.
‘’Να ιστορεί ξανά και ξανά τα πραγμένα του, να θυμάται τα ξεχασμένα, να μπολιάζει τα μισά και τα σπασμένα του, μπας και.. ’’
Κι έσβηνε αργά η φωνή της σ΄έναν ύπνο ή μέσα σε άγρυπνες σκέψεις..

‘’Μπας και κάπου, κάπως.. ’’   ψιθύριζε ύστερα από λίγο αχνά,
‘’ κάπου, θα βρει μια ιστορία και μια ζωή
που να χωράει σ αυτήν’’



(πίνακας Oscar Bluemner)


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου