22 Μαΐ 2016

''Stormy Weather'' ..





Ένα σκυλί αλύχτισε κάπου μακριά,
τα γέλια μιας παρέας απομακρύνθηκαν κι έσβησαν
και η γυναίκα σήκωσε τα μάτια ψηλά .
Άπλωσε τα χέρια απρόσμενα, αργά, σαν που εκλιπαρούσε ξανά μια ικεσία. Μα σα ν άλλαξαν μόνα τους γνώμη , οι παλάμες στράφηκαν προς τα πάνω, τεντώθηκαν, η ένταση απ τις αρτηρίες της τη διαπέρασε ως τ ακροδάχτυλα, κι ανασηκώθηκε , έγινε ολάκερη ένα ύψιλον κεφαλαίο, ριζωμένο στην πέτρα, με χέρια κλαδιά απλωμένα στη νύχτα,
καλώντας τα σύννεφα γύρω της, συγκεντρώνοντάς τα σ ένα μανδύα που σκοτείνιασε τ αστέρια με τον ερχομό του, αναζητώντας τον κρότο ενός παλιού κεραυνού, που πια δε θυμόταν..

Κι ύστερα σιώπησε.
γιατί ο μεγάλος πόνος είναι βουβός
Και καταπίνει τα πάντα.

Κι έμεινε εκεί,
μέχρι που ήρθε η βροχή.
Μια ζεστή, σιγανή βροχή, που έσπασε την παγωνιά μέσα της σε κομμάτια και τα κύλησε τους δρόμους, μια βροχή που έμοιαζε να υψώνεται σαν καπνός από σβησμένα όνειρα, που θόλωνε σιγά σιγά τα σχήματα της μνήμης, που θ΄ απλωνόταν και θα νότιζε την πόλη , θα δυσκόλευε τα βήματα, θα γέμιζε στο πέρασμά της τα ρέματα , θα πλημμύριζε τα μονοπάτια, μια βροχή που θα κράταγε μέρες, θα διέσχιζε λεωφόρους, χωριά και μοναξιές και θα κράταγε την ανάμνηση των χιλίων πόλεων μακριά ξάγρυπνη , να μετρά στο γείσο του παραθυριού της τους χτύπους της καρδιάς της.

Ως που όλα , να σιωπήσουν ξανά ..
Κι η γυναίκα να πάρει αργά το δρόμο της επιστροφής.
μέχρι που αργά, πολύ αργά αυτή τη νύχτα
κοντά στο χάραμα, να κοιμηθεί.
Σ΄έναν ύπνο βαθύ . όπως κοιμάται ο μεγάλος πόνος στην ανάπαυλα.

Γιατρειά
κι απόδραση μαζί ..



(Βillie  Holiday στο μελαγχολικό  Stormy Weather )





Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου