Μνήμες..

Κάποια στιγμή θα γράψω ένα διήγημα. 'Η  ένα ποίημα .
Για μια φωτογραφία που με αγωνία θα ψάχνω στα συρτάρια μου .

Μία φωτογραφία, που θα γνωρίζω ακριβώς
στην κάθε λεπτομέρειά της. 
Μία φωτογραφία που ακόμη θα ανασαίνει,
μ΄εσέ γερμένο παιχνιδιάρικα, -σαν που κρατιέσαι μη και στο μυστικό μας πείραγμα γελάσεις-,
κι εμένα να σου δίνομαι, λατρευτικά, κατάματα.

Χίλιες φορές ως τότε θα έχω ανακαλέσει τη μαγική του κλικ στιγμή
τη στάλα ιδρώτα σου που ΄βαψε άνοιξη τα χείλια μου
το χρώμα στις πτυχές του πόθου σου, 
ένα φεγγάρι που κρυβόταν στα μαλλιά σου ,
την ηλιαχτίδα που στα δάχτυλά σου ξεκαρδίζεται
και πιο καθαρά απ ο,τιδήποτε
τις χίλιες θάλασσες  που τόσο είχα ονειρευτεί 
και βρήκα στην ανάσα σου..
 
Και χίλια ξανά θ΄ακούω -σαν τώρα, να.. - τα λόγια που ψιθύρισες
δυο δευτερόλεπτα πριν
και τρεις αιώνες μετά
θα θυμάμαι κάθε λεπτό της αναμονής και κάθε της απουσίας
Και θα ψάχνω.
Με λύσσα θα ψάχνω αυτή τη συγκεκριμένη φωτογραφία
που τόσο απόλυτα και καθαρά έχει καδράρει η μνήμη,
πυξίδα και κατάρτι μου
στο θαλασσοδαρμό της ερημιάς.


Μέχρις εκεί θα φτάνει όμως το ποίημα.

Γιατί δεν ξέρω - κι ούτε θέλω ίσως να μάθω- 
πώς έρχεται και πώς αντέχεται η συντριβή
όταν ανασκαλεύοντας τα περασμένα 
βρω τις φωτογραφίες  δύο.
Από αλλιώτικους χρόνους
κι από ασύνδετους η κάθε  μία τόπους. 

Ή, πως ούτε καν φωτογραφίες είναι. 
Σπαράγματα αναμνήσεων μοναχά
μίας πλανεύτρας μνήμης
και μιας ανείπωτης ανάγκης 
για μιαν αγάπη ακριβή

Και τότε το ποίημα το πολυπόθητο, 
Για μιαν αγάπη-  ή για μια χίμαιρα
θα χει από μόνο του γραφεί.
 
Ένα μαρτύριο   - ή μία μαρτυρία.
 
Πως δε συναντηθήκαμε ποτέ. 

Πίνακας Xie Lei  "Blow"

Xie Lei

-------

Blues before Sunrise

Και κάποτε επιστρέφουν οι στιγμές 

που γίνεται ανάγκη το σκοτάδι
Που ό,τι σώζει είναι κατάρτια παλιά που άντεξαν σ΄ αλλοτινές φουρτούνες
Σύννεφα γκρίζα στην κάφτρα ενός τσιγάρου -κάλπικες υποσχέσεις μιας λυτρωτικής βροχής-,
μία φωτιά που σιγοκαίει καθάρια σ΄ένα θολό, φτηνό ποτήρι
και πάντα -μα πάντα-
κάποιο μπλουζ.
Βραχνάδα μπλε μιας νοσταλγίας
από καυτά απομεσήμερα σιωπής,
μελαγχολικές ουτοπίες
και από νύχτες ρημαγμένες

Ως να χαράξει ξανά.
Κι ώσπου το φως να δείξει κάποτε
πως τα Γιουκάλια κι οι Ιθάκες μας
Δεν είναι τόπος για να φτάσουμε.
Μα τρόπος είναι.
Τρόπος καινούριος να ταξιδέψουμε
όση ζωή αταξίδευτη μας μένει.

John Lee Hooker και  Blues before Sunrise  
για Καλή μας νύχτα..

Χάρτινο..

Το μέλλον ανήκει σε αυτούς που πιστεύουν στην ομορφιά των Ονείρων τους
τραγούδησε το κόκκινο σπρέι
κι αφήνοντας στο γκρίζο τη στερνή του ανάσα
ονειρεύτηκε ένα χάρτινο καραβάκι να λιώνει στο φίλημά του

Και ο μουντός έρημος τοίχος
έκπληκτος πρωτοστέναξε στο πέλαο των ματιών της
γι ανέμους που ερωτομιλάνε στο φεγγάρι 
για χάδια που τρυφερεύουν τα σκοτάδια 
και την καυτή στο στέρνο του λαβωματιά 

Αχ, καραβάκι ..
-Κι οι κάβοι αν σου στήσουν τη νύχτα καρτέρι;
κι απάνω σου αν πέσει το κύμα θεριό ;



-Βοριάδες, νοτιάδες θα βρω, μα θα φτάσω,
ψιθύρισε το καραβάκι
θωρώντας πίσω του βαρύ και σκυθρωπό το γκρίζο 
παρά το ματωμένο δάκρυ του

Πόσο αγαπούν τη σταθερότητα οι τοίχοι , σκέφτηκε
ίσως γι αυτό και στο τέλος σωριάζονται
Πώς να ονειρευτείς με τόσο βάρος .. 

 

Καλή μας νύχτα..

Μάης ..

Μάης θα πει Μνήμη.
Έρχεται κουβαλώντας μάχες που μοιάζουν μακρινές και μάταιες,
μόχθους που όσο κι αν έσκαψαν πάντα σε πέτρα έβρισκαν,
κάποτε και μια μοναξιά ανείπωτη..

Φορές πάλι θα πει μαγεία.
Μέρες που βάφει μ όλα τα χρώματα μπαχτσέδες, νειρεύεται μύρτιλα κι αποκοιμιέται κρυμμένος στα μυρτιόφυλλα ψιθυρίζοντας καλέσματα τρυφερά στους μπάτηδες , σκορπίζοντας απαλά τη μουσική μιας ήρεμης ανάσας..

Κι άλλοτε πάλι, είναι μυστήριο και πέπλα ανάρια που θροϊζουν ξυπνώντας τα ξωτικά των πόθων,
είναι μέθη και μυστικές λαχτάρες, μύθοι και παραμυθίες , γητειές και γιατρικά σε πόνους βαθιά σκαμένους..

Στεφάνια όμως δεν του φτιάχνω . Ίσως γιατί στο νου μου σφραγίζουν θάνατο. Στολίζουν μνήματα. Βεβαιώνουν ένα χαμό, κι ας λένε πως η ιστορία του καθενός μας είναι η ιστορία των απωλειών του.
Κι ας ξέρω πως τούτος ο μήνας κρατά στο ένα χέρι το φως και στο άλλο το σκοτάδι.

Ίσως πάλι, να ναι που δυσκολεύομαι με πλέξεις και πλέγματα που ορίζουν
– και χωρίζουν-
τι μέσα και τι απ έξω, ακόμη κι αν είναι ντυμένα ροδοπέταλα .
Ή ίσως γιατί το μόνο στεφάνι που νιώθω αμάραντο, ο μόνος κύκλος που ονοματίζω ολοκλήρωση, πλέκεται στους χτύπους του αίματος . Λεπτό το λεπτό, ώση την ώση, οι μάηδες του καθενός μας άφησαν –αν άφησαν- το δικό τους αποτύπωμα, χάραξαν το δικό τους χνάρι στο δρόμο που το χθες οδηγεί στο αύριο.
Στο δρόμο που κρατά την καρδιά ζωντανή.







Γιατί Μάης είναι η Μάγια, η Μαία που βοηθά κάθε καινούρια γέννα.
Που βρίσκει τρόπο και δύναμη να αντικρύσει ξανά και ξανά το φως.
Ν’ αναγεννηθεί.
Να ζήσει.




Ακόμη κι εκεί που μοιάζει να τα καταπίνει όλα η άσφαλτος..

Καλό μας μήνα

Aντί ευχών..

Μη με ρωτάς γιατί σιωπώ  

Μέρα που λες εσύ γιορτή , εγώ τη λέω θανατικό

Γιατί  εγώ τους δράκους μου

-φύλακες αλγεινούς του απέραντου,

κι αρχαίων μαχών προστάτες

ποτέ δε θέλησα να τους σκοτώσω

Πάντα  μου τους λαχτάραγα

του ανέμου μου κατακτητές

και της φωτιάς μου αφέντες

Να ξαποστούν αγέρωχοι στις πιο ψηλές κορφές μου

Να ξεδιψούν τη φλόγα τους στις μυστικές  παρειές  μου

των φεγγαριών μου γητευτές

των ουρανών μου  ήλιους

Mη με ρωτάς λοιπόν

" γιατί "  με θλίβουν οι ευχές

γιορτών αγίων φονικών, 

φτερών

που δεν παλέψαμε να γεννηθούν ..  

Angela Bacon Kidwell

Της ίριδας ..

Ούτε θυμάται πόσες νύχτες
κατέβαινε στην υγρασία της μνήμης
τ' ατέλειωτα σκαλιά του φόβου
γυρεύοντας μια απάντηση

Ούτε θυμάται αν τα θεριά
γυρνούν ακόμη εκεί στα βάθια
ή τα κατάπιε στοργικά
ο ίδιος καθρέφτης που τα γένναε

Τώρα γελάει στα παραμύθια
‘’σουσάμι άνοιξε!’’  προστάζει
Τώρα κρατάει στις χούφτες μίσχο.  Μιας ανεμώνας ή κάποιου κλέφτη.

Τώρα θυμάται.
Δεν είναι το ‘μακριά’   απόσταση οριζόντια.
Κάθετη είναι.   Καρφί που το σκουριάζει
η ίδια αγκαλιά που την πληγιάζει.

Α, ναι, μια ίριδα κρατά. 

 Ένα κομμάτι ουρανού.

.                                             

Κανείς ..

Στο κοιμητήρι σήμερα το κρύο κρατά τα χείλια σφιχτόκλειστα, λόγια , λυγμοί και ερωτηματικά παγώνουν προτού να βρουν δρόμο ν’ ακουστούν . 'Απρίλης ο μήνας ο σκληρός'', έγραφε ο ποιητής για την πίκρα, τη θλίψη, ή το άδειο που φορές μας πνίγει την ώρα που η ζωή ζητά να αναγεννηθεί , να ανθίσει , ν απλωθεί , να ζήσει. Σκληρό, ναι, μα τούτος ο Απρίλης ξέχασε λες πως είναι παιδί μιας άνοιξης, μπερδεύτηκε, χάθηκε κι αυτός σε αλλαγές και μέλλοντα που αλλιώς υποσχεθήκανε, μα αλλιώτικα έρχονται.

‘’Εμένα δε βρέθηκε κανείς να μ’ αγαπήσει’’

Για κάποιο λόγο σήμερα αρνούμαι να κοιτάξω γύρω, να αναζητήσω βλέμματα , παράπονα βουβά ή παρηγόριες που δεν παρηγορούν κανέναν. Στέκω μακριά , ακούω μονάχα έναν θυμωμένο αγέρα να χτυπιέται πάνω στα μάρμαρα, να παιδεύει τις φλόγες των καντηλιών , να παρασέρνει και να σκορπά τα τελευταία ανθοστόλιστα χαίρε σαν για να τα εμποδίσει να επικυρώσουν το αντίο που κουβαλούν.

‘’Εμένα δε βρέθηκε κανείς να μ’ αγαπήσει’’

Δε γίνεται , είναι αδύνατον να μη βρέθηκε κανείς , ήσουν ο γιος μιας μάνας που ξενύχτησε νύχτες και νύχτες στο προσκεφάλι σου, ήσουν ο πρώτος έρωτας της πιο όμορφης στα μάτια σου γειτονοπούλας , ο καλύτερος φίλος του αδερφού και για πάντα κολλητού σου, ο άντρας που μια χαμογελαστή γυναίκα εμπιστεύτηκε να ζήσει μαζί σου, ο ‘δυνατότερος μπαμπάς του κόσμου’ για το αγόρι σου και το πιο τρυφερό χάδι στα μαλλιά της κόρης σου . Ήσουν αυτός που έκανε τον κόσμο τους ασφαλή .
Ήσουν κι άλλα, πολλά, όχι πάντα ωραιοστολισμένα κι όχι πάντα βγαλμένα απ το συρτάρι των καλών τρόπων και των επιταγών μιας κοινωνίας που ζητά περισσότερα απ όσα προσφέρει, μα ό,τι κι αν ήσουν, είναι αδύνατο να μην ξέρεις το πόσο αγαπήθηκες.

Λόγια που σκέφτομαι, λόγια που σίγουρα ειπώθηκαν κι από άλλους .
Λόγια όμως .Που δε στάθηκαν ούτε αρκετά ούτε ικανά να διαπεράσουν τον τοίχο που ύψωσε γύρω του ο άνθρωπος που αποχαιρετούν δικοί και φίλοι σήμερα εδώ .
‘’Εμένα δε βρέθηκε κανείς να μ’ αγαπήσει’’ …. Η δική του αλήθεια. Η αλήθεια μέσα απ τα γυαλιά μιας κατάθλιψης, αυτής που τον αποδυνάμωσε τόσο, που τον βύθισε στην κινούμενη άμμο της παραίτησης, που τον έφερε εδώ . Μια αλήθεια σπαραχτικά σκληρή .Πώς να τα βάλει κανείς μαζί της.. 

Κανένας δεν πρέπει να φεύγει τόσο μόνος, σκέφτομαι στη ζεστασιά του καφενείου μπροστά σ ένα φλυτζάνι παρήγορα καυτού καφέ. Και θυμάμαι το γερο Αντόνιο που λεγε , πως στο ψωμί που το λέμε και ‘’αύριο’’ , ο πόνος είναι συστατικό απαραίτητο, το λιγομίλητο γέρο Αντόνιο που καθισμένος μπρος στη φωτιά , έφτιαχνε ολονυχτίς με τα δάχτυλά του ζώα να παίζουν στο αντιφέγγισμα της φλόγας, για να συντροφεύει την αγρύπνια της άρρωστης κυράς του. ''Δε γιατρεύτηκα, μα γέλασα πολύ '', έλεγε κείνη μετά . "Δεν ήξερα ότι κι οι σκιές είναι χαρούμενες "


Δε γιατρεύτηκε, όχι. Υπάρχουν πληγές που δεν κλείνουν, αρρώστειες που δε βρίσκουν δρόμο προς τη γιατρειά και στεναχώριες που στενεύουν τη ζωή τόσο που στο τέλος την πνίγουν . Συνέχιζε όμως να του ετοιμάζει κάθε βράδυ ένα από κείνα τα ψωμάκια, τα ζυμωμένα με ζάχαρη , καλαμπόκι, πόνο κι ελπίδα , αυτά που μαρτυρούν πως όταν πονά κάποιος μαζί , είναι χαμόγελο κι ανακούφιση και σκιά που χαίρεται.


Δεν ξέρω αν το ψωμί που έχω μπροστά μου φτιάχτηκε με καλαμπόκι και ζάχαρη , ο πόνος όμως κι η ελπίδα ζυμώνονται σίγουρα σε ό,τι τρέφει το σήμερά μας και μας ετοιμάζει στο αύριο.
Καλό σου ταξίδι, θέλω να πω αφήνοντας πίσω μου το κοιμητήριο . Η σκέψη μου όμως σκαλώνει στις ιστορίες του γερο-Αντόνιο που θέλουν ακόμη και σήμερα να τρώμε και μια μπουκιά μαζί με τον καφέ, για να θυμόμαστε τον ενωμένο πόνο που γίνεται ανακούφιση και ψωμί μοιρασμένο.

Καλό σου ταξίδι θα θελα να πω , μα εκείνο το ΄μαζί΄λείπει τόσο απ τα στερνά σου λόγια , που σιωπώ. 

Κανένας δεν πρέπει να φεύγει τόσο μόνος ψελλίζω μονάχα και τυλίγομαι σφιχτά στο πανωφόρι μου.. 

Surreal Photo: George Christakis

Δυόμισι χρόνια σχεδόν από την τελευταία μου ανάρτηση ,
αφήνω εδώ μια ευχή
για Καλή Ανάσταση ..